Minningardagskráin í tilefni þess að 90 ár voru liðin frá hinu hörmulega strandi Pourquoi Pas? fór fram í gær og tókst afar vel. Mikill fjöldi fólks kom saman í Straumfirði, Safnahúsi Borgarfjarðar, Lyngbrekku og á Sögulofti Landnámsseturs Íslands til að minnast skipsins, áhafnarinnar og þeirra sem tengdust þessum örlagaríka atburði.

Nemendur við Grunnskólann í Borgarnesi ásamt kennara, Önnu Sigríði Guðbrandsdóttur buðu upp á sýningu

Dagskráin var unnin í samstarfi Borgarbyggðar, Franska sendiráðsins á Íslandi, landeigenda í Straumfirði, SSV og Landnámsseturs Íslands.

Svanur Steinarsson lýsir hér á korti hvað átti sér stað þessa örlagaríku nótt

Dagskráin hófst með opnun örsýningar um Pourquoi Pas? í Safnahúsi Borgarfjarðar, nemendur við Grunnskólann í Borgarnesi stilltu einnig upp sýningu þar sem listaverk þeirra, tengd slysinu, voru til sýnis.

Síðdegis fór svo fram dagskrá í Félagsheimilinu Lyngbrekku undir yfirskriftinni „Minni Mýramanna: Pourquoi Pas? og samfélagið“. Þar var sýnt viðtal Ómars Ragnarssonar við Ingibjörgu Friðgeirsdóttur frá Hofsstöðum um atburðinn, auk kvikmynda af flaki skipsins við Hnokkan. Trausti Jónsson, veðurfræðingur, flutti einnig erindi þar sem hann fjallaði um veðrið þennan daginn. Sýning var á munum í einkaeigu heimafólks og Þóra Sif Svansdóttir flutti tónlistaratriði. Gestum bauðst svo að gæða sér á ljúffengum veitingum frá Kvenfélagi Álftaneshrepps.

Unnur Brá sveitarsjóri Borgarbyggðar flutti ávarp í Straumfirði en við hlið hennar er Anne Manipoud, langafabarn Jean-Baptiste Charcot.

Um kvöldið lauk dagskránni með erindi Illuga Jökulssonar á Sögulofti Landnámsseturs Íslands. Þar sagði Illugi hina dramatísku sögu strandsins með ríkulegum myndskreytingum.

Dagskrá dagsins lauk með erindi Illuga Jökulssonar á Sögulofti Landnámsseturs Íslands. Þar sagði Illugi hina dramatísku sögu strandsins með ríkulegum myndskreytingum.

Dagurinn var bæði fræðandi og áhrifamikill, þar sem sögur, ljósmyndir, kvikmyndir, munir og tónlist fléttuðust saman. Sérstaklega falleg og áhrifarík athöfn fór fram í Straumfirði þar sem afkomendur þeirra sem fórust vottuðu virðingu sína. Þar voru 41 rós fleytt á sjó en Eugène Gonidec, sá sem lifði slysið af var einnig heiðraður.

Góð þátttaka og þær fjölmörgu sögur sem komu fram yfir daginn gefur skýrt til kynna að minningin um Pourquoi Pas? lifir enn sterku lífi í samfélaginu. Dagurinn markaði jafnframt mikilvægt skref í að halda sögu strandsins, minningu Charcot og tengslum Íslands og Frakklands á lofti.